26.4.52
25.4.52
เปิดร้านแล้วจ้า !!
ไหนๆ ก็รักงานถักทอ โครเชต์ อย่างถอนตัวไม่ขึ้น
และทำไปทำมามันจะล้นบ้าน ทับตัวเองตาย
ก็เลยเปิดร้านขายซะเลยดีกว่า
...........
งานนี้ทั้งขายและรับสั่งทำ
เชิญแวะเยี่ยมบ้านใหม่อีกหลังได้เลยนะคะ
................
------.............................
23.4.52
Susan Boyle >>You are My Hero << I love you
คนเรา อย่าตัดสินใครที่รูปลักษณ์ภายนอก
ครั้งแรกที่เห็นคลิปนี้โดยบังเอิญ ก็งงสุดๆ ว่า ยัยป้าเพิ้ง นี้เป็นครายหว๋า???
มายื่นประจิ้มประเจ๋อ ทำไมบนเวที
ที่สำคัญมายืนให้คนรุ่นลูก วิพากษ์วิจารณ์ ทำหน้าทำตาล้อเลียน อยู่ได้
ง๊ง งง!!
........................
OH NO!!! พอป้าแกจับไมค์เปล่งเสียง พลังขั้นเทวา
เพลง I Dream to Dream >> กูจะฝัน ใครจะทำไม
........................
แม้เจ้า ป้าคนนี้ไม่ใช่ ไม่ใช่คน
แต่เป็นเทพีแห่งการร้องเพลงชัดๆ
พลังเสียงสุดยอด !!
แต่ที่สุดยอดกว่า คือ
ความมั่นใจที่สุดแสนจะล้นปรี่ << ขั้นกว่าของ เต็มเปี่ยม
........................
ประทับใจ ในความเป็นตัวตนที่ชัดเจน
ทึ่ง ในพลังเสียงและความสามารถ
นับถือ ในความเป็นนักสู้ที่ไม่ยอมทิ้งความฝัน
ซาบซึ้ง กับทุกคำชมและโอกาสที่ทุกคนมอบให้คนคนหนึ่ง
และ
ขอบคุณ ที่เป็นแรงบันดาลใจให้คนอีกหลายๆ คนที่กำลังท้อถอย
........................
ฉันรักคุณ Susan Boyle
I Dream to Dream >> กูจะฝัน ใครจะทำไม
pS... ........
กว่าจะ sAve Clip เป็นสมบัติของตัว ช่างยากเย็น ป้าแกฮอตสุดๆ ใน Youtube คนดูทั่วโลก หลายสิบล้านคน ถึงขั้น youtube ไม่ให้ load clip และงดแจก link emblem เลยทีเดียว เจ๋งป่ะล่ะ คุณป้าวัย 47 ปี คนนี้
15.4.52
10.4.52
ภารกิจกู้โลก version "ตัดใจไม่ลง"
ล้างตู้หนังสือกู้โลก !!!!เมื่อหลายสัปดาห์
ขณะที่อิชั้นกำลังอุตุตูดโด่งนอนหลับสบายท้าทายพระอาทิตย์เที่ยงวันอยู่นั่นเองทันใดนั้น !!!
ก็ได้ยินเสียงเครื่องจักรขนาดใหญ่เริ่มทำงานโอ้ววววว ม่ายน้า.....
หรือว่ามันจะเป็นเสียงแว้นบอยก๊อยเกิลที่มาบิดมอเตอร์ไซหน้าบ้าน
อิช้านนนนนนน << โวยวายทำไมเนี่ย ก็แหกขี้ตาไปเบิ่งสิยะสุดท้าย เลยทราบคำตอบที่แสนปวดใจว่าคุณพี่ข้างบ้านแกจ้างบริษัทกำจัดปลวกมาฉีดยาขั้นรุนแรงเสียงเครื่องจักรที่ว่า คือเสียงพ่นยายิ่งไปกว่านั้น เจ้าปลวกสุดแสบมันได้กินทุกส่วนที่เป็นไม้ของบ้านคุณพี่หมดไปแถบๆ แกต้องใช้เวลาอีกเกือบ 2 สัปดาห์โม (ดิฟาย) บ้านใหม่ แม้เจ้า
เห็นกับตาว่าประตูบ้านมันหลุดออกมาเป็นแถบๆเราก็เลยฟันธงลงไปว่าแท้จริงแล้ว ปลวกนั้น คือ เอเลี่ยน ปลอมตัวมาจากต่างดาวโดยมีแผนทำลายล้างโลกของเราหึหึ ... แต่อิชั้น คือ SUPERWOMAN
มีภาระอันใหญ่หลวงที่จะกอบกู้โลก กร๊ากกกกกกกกกก
ฉะนั้นภารกิจนี้จึงเริ่มขึ้น
อันที่จริงก่อนหน้านี้ เคยก่อสงครามกับเจ้าเอเลี่ยนพวกนี้มาแล้ว รอบหนึ่ง
นี่คือตัวอย่างร่องรอยแห่งคราบน้ำตาจากสงคราม ---เห็นตรงหน้านางเอกไหม?
เจ้าปลวกมันกินไปเป็นแถบ ทะลุถึงด้านหลัง
ครั้งนั้น ต้องทิ้งหนังสือไปเป็นตู้ๆ บทเรียนครั้งสำคัญจริงๆ T_T
เรามาดู 3 เป้าหมายหลักๆ กัน ก่อน ...
<<<< ชั้นหนังสือสารพัน ทั้ง POCKET BOOK COMMIC Magazine ตำราอาหาร ตำราโครเชต์ ตำราชงเหล้า ตำราเรียน อูย... สารพัดสารเพ
<<<< อันนี้ตู้ หนังสือเรียน ที่ใช้บ่อยๆ เน่ามาก และ รกมาก
สรุปได้ว่าทั้งห้องมีแต่หนังสือ... มากมายจริงชั้น
เอาละ เมื่อเป้าหมายชัดเจนก็ เริ่งทำสงครามได้ 
<<<< เริ่มรื้อหนังสือลงมาวาง กองๆๆๆ รวมๆๆๆๆ กันไว้ ขั้นตอนนี้ เช็ดด้วยผ้าสะอาดทุกเล่ม
ตอนนี้ล่ะ เป็นที่มาของคำว่าตัดใจไม่ลง คือ ตอนแรก ตั้งใจจะเก็บทิ้งๆ ไป บ้าง เก่าๆ ก็ขายเจ๊กขายซิ้มไปบ้าง แต่หลังจากนั่งเช็ดไปทีละเล่ม ๆ สุดท้าย ตัดใจทิ้งไม่ลง เก็บไว้ให้ท่วมหัวท่วมหอย ตายตกไปพร้อมกับตูนี่ล่ะ 55555
ภารกิจครั้งนี้ใหญ่หลวงและหนักหน่วงนัก คงไม่สามารถรายงานสถานการณ์ได้ในทันที (พูดไปให้ดูเท่ จริงๆ คือ มันยังไม่เสร็จสิ้นนั่นเอง) คาดว่าอีก 3 วันจึงแล้วเสร็จโอ๊ยยยยยยยย เป็น SUPERWOMAN มันลำบากอย่างนี้นี่เอง
<<<<< อ๊ะ อ๊ะ ว่าไม่ได้ เคยเห็นชุดปฏิบัติงานของ SUPERWOMAN อย่างใกล้ชิดป่ะล่ะ
สวย เซ็กซี่ เข้ากับภารกิจกู้โลกเป็นที่ซู้ดดดดด
PS... สำหรับผู้เข้าชม BLOG
ชั้นหมายถึงแกเลย ยุวรรณดา การลงชื่อเข้าชมนั้นแสนง่าย CLICK ตรงช่องเหลี่ยมใต้กล่องข้อความที่โพส มันจะมีให้เลือก ใช่มะ คุณเพื่อนก็เลือกตรงคำว่า ชื่อ /
URL แล้วคุณเพื่อนก็พิมพ์ชื่อ "ยุ" แล้วเว้นช่อง URL ไว้จ้า
29.3.52
เมื่อคนที่รัก ทำร้ายเรา ปางตาย -- เจ็บทั้งตัวและหัวใจ
โดนลูกชายทำร้ายร่างกายอย่างป่าเถื่อน !!!ที่สุด โดยเหตุเกิดประมาณ 5 ทุ่ม ... (สดๆร้อนๆ)
<<<<<<<<<<<<<<<<< วอดก้า
ก็เลยต้องไปตามหา
วิสกี้ >>>>>>>>>>>>>>>>>>>
เพื่อแลกกันออกเที่ยว
เหตุการณ์แบบนี้ เกิดขึ้นเป็นประจำทุกคืน
คุณสามารถเห็นผู้หญิงอ้วนๆ คนหนึ่งเดินตะคุ่มๆ ตั้งแต่ เที่ยงคืน ถึง ตี 3 เป็นระยะ ๆ
เพื่อตามหาลูกชายทั้ง 3 --- เฮ้อ
หลังจากร้องเรียกอยู่สัก 3 นาที
He มาหยุดนิ่งเป็นตุ๊กตาแมวเชื่อง จากนั้นก็กลิ้งเกลือกตัวเองไถหัวไถตูดไปมา
Moment นี้ --- ลูกเราน่าร้ากกกกกกกกก
ด้วยความชะล่าใจ ก็ก้มลงอุ้มลูกด้วยความรักใคร่และทนุถนอม
และเรื่องราวไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น >>>>>
วิสกี้อ้าปากกว้างสุดกำลัง ยกขาหน้าขึ้นพร้อมรบ
แล้วก็ ------ งับเข้าที่แขนซ้ายของแม่มัน (ซึ่งก็คือตูนี่แหละ) อย่างเมามัน ใช้ขาหน้าตะกุยตะกาย อย่างไม่คิดชีวิต
โอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยย เจ็บสุดๆ ปวดหนึบๆ
ยัง มันยังไม่หยุดแค่นั้น .....
ลูกน้อยยังคงใจดำ ย้ายเขี้ยวไปฝังอีกที่ แถวๆ ข้อมือ ของแม่ผู้โชคร้าย (ซึ่งก็คือตูนี่แหละ)
สุดท้ายผลจึงเป็นเช่นนี้ --- แผลลึกอันเกิดจากคนที่เรารัก
ช่างทรมานทั้งกายใจ >>> เจ็บจริงๆนะ ปวดหนึบๆ ตลอดเวลา
ลูกหนอลูก ทำร้ายแม่ได้ไง เจ็บนะนี่
หลังจากกัดแล้ว -- แม่ก็ได้แต่ดุด่า ไม่กล้าลงมือตีสักเพี๊ยะ
แถมยังหาข้าวให้เค้ากินอีกต่างหาก (เพื่อไรเนี่ย)
ตกลงตูเลี้ยง เสือ หรือ แมว วะเนี่ย โหดชิบเป๋ง --- เจ็บจริงๆ
21.3.52
18.3.52
14.3.52
ขอให้พรุ่งนี้ 'ชีวิต' จงถึง 'จุดเปลี่ยน'
มนุษย์ธรรมดา เดินถนน กินข้าวแกง มันก็ต้องมีบ้างที่ ‘ทุกข์และท้อ’
แต่ก็บอกตัวเองเสอมา ว่าทุกข์ท้อ ไม่ใช่เรื่องผิดกฏ
บางครั้งก็แค่ปล่อยให้ชีวิตไปตกหลุมอากาศ ประสบอุบัติเหตุ
หรือต้องเจอลูกระนาดเพื่อแตะเบรคบ้าง ชีวิตก็มีรสชาติดี
ชีวิตของคน ก็เหมือน ‘ตุ๊กตาล้มลุก’
แต่ก็บอกตัวเองเสอมา ว่าทุกข์ท้อ ไม่ใช่เรื่องผิดกฏ
บางครั้งก็แค่ปล่อยให้ชีวิตไปตกหลุมอากาศ ประสบอุบัติเหตุ
หรือต้องเจอลูกระนาดเพื่อแตะเบรคบ้าง ชีวิตก็มีรสชาติดี
ชีวิตของคน ก็เหมือน ‘ตุ๊กตาล้มลุก’
ล้มแล้วก็ลุก ลุกๆ ล้มๆ สนุกจะตาย!!
เพียงแต่ลืมนึกไปว่า ตุ๊กตาล้มลุก ก็มีจังหวะที่ล้มแล้วลุกไม่ได้
เช่น จุดศูนย์ถ่วงอาจเสียสมดุล ตัวตุ๊กตาอาจมีรอยรั่วทำให้ผิดรูปร่าง
แต่ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดๆ ก็แล้วแต่ ...
ตุ๊กตาล้มลุก มันก็ลุกไม่ขึ้นอยู่ดี
สมมติว่าเราหกล้ม ต่อหน้าคนมากมาย??
แต่ละคน คงต่างก็มีวิธีรับมือกับความผิดพลาดต่างๆ กันไป
a. ฝืนลุกขึ้น แล้วเชิดหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น (มองทำไมไม่เคยเห็นคนล้มหรือไง)
b. ค่อยๆ ลุกขึ้นอย่างระมัดระวัง (ก็มันอายนะ)
c. โวยวายโทษขี้ฝุ่นที่ทำให้สะดุดล้ม (โลกผิดชั้นไม่ผิด)
d. นั่งนิ่งๆ ก้มหน้ามองดิน (เจ็บนะ อย่าทักเดี๋ยวร้องไห้)
e. นอนนาบลำตัวไปกับพื้น แล้วคิดว่า มันเกิดอะไรขึ้น (ใจเย็นๆ แล้วมันจะดีขึ้นเอง)
b. ค่อยๆ ลุกขึ้นอย่างระมัดระวัง (ก็มันอายนะ)
c. โวยวายโทษขี้ฝุ่นที่ทำให้สะดุดล้ม (โลกผิดชั้นไม่ผิด)
d. นั่งนิ่งๆ ก้มหน้ามองดิน (เจ็บนะ อย่าทักเดี๋ยวร้องไห้)
e. นอนนาบลำตัวไปกับพื้น แล้วคิดว่า มันเกิดอะไรขึ้น (ใจเย็นๆ แล้วมันจะดีขึ้นเอง)
ไม่ว่าเราจะรับมือสถานการณ์แย่ๆ ในชีวิตอย่างไร
แต่มันก็คือรื่องแย่ๆ วันเลวร้ายที่ไม่มีใครอยากเจอ แต่ก็ไม่ทางเลี่ยงหนี
อืม …. ครั้งหนึ่งฉันเคยคิดว่า ฉันสามารถรับรู้ความเป็นไปของชีวิต
ได้อย่างไม่สะทกสะท้าน
ฉันแข็งแกร่ง และสามารถผ่านพ้นทุกอย่างไปได้ โดยไร้รอยเลือด
ไม่เห็นแผลฟกช้ำและปราศจากแม้กระทั่ง หยดน้ำตา
แต่วันนี้ ฉันไม่แน่ใจ ว่าจะผ่านมันได้ โดยไม่เหลือแผลเป็น ให้หวนคิดและทบทวน
แต่วันนี้ ฉันไม่แน่ใจ ว่าจะผ่านมันได้ โดยไม่เหลือแผลเป็น ให้หวนคิดและทบทวน
ศึกครั้งนี้ หนักหนากว่าที่คาดไว้
คนบางคนขาดบางอย่าง และบางอย่างนั้น มันเป็นส่วนสำคัญในการขับเคลื่อนให้ทุกอย่างสามารถเดินไปข้างหน้าได้ ….
คนบางคนขาดบางอย่าง และบางอย่างนั้น มันเป็นส่วนสำคัญในการขับเคลื่อนให้ทุกอย่างสามารถเดินไปข้างหน้าได้ ….
ฉันได้แต่หวังว่า หลังจากเช้าวันพรุ่งนี้ ชีวิตฉันจะเปลี่ยนไป
และหากคนบนฟ้า ยังอยากให้ฉันก้าวต่อไป
และหากคนบนฟ้า ยังอยากให้ฉันก้าวต่อไป
ก็จงมอบอาวุธให้ฉันได้ติดมือ ออกไปรบราในสมรภูมิชีวิตบ้าง
อย่างน้อยๆ ก็แค่โล่ไม้เก่าๆ เอาไว้ป้องกันตัวบ้างก็พอ
13.3.52
Heavy Sandstorm in Riyadh
เหมือนในฉากภาพยนตร์ทุนสร้างมหาศาล จากHollywood
.
ครั้งแรกที่เห็นภาพนี้ ก็ยังไม่ปักใจเชื่อ
ก็พอจะได้ยินมาบ้างว่ามีพายุทะเลทรายที่ซาอุดิอารเบีย
.
แต่ก็ไม่คิดว่ามันจะหนักหนาสาหัสขนาดนี้
.
โลกร้อนคนร้อน --- มหันตภัยเกิดทุกมุมโลกจริงๆ
9.3.52
ตู้แตก !!!
วันก่อนได้ยิน อาจารย์ (อาวุโส) ท่านหนึ่ง บอกว่า ยุคนี้ เป็นยุค "ตู้แตก"
เอ๋า !! มันแตกยังไงล่ะคร้า.... แล้วทำไมมัถึงแตก แล้ว ตู้แตก นี่มันเหมือน กรุแตกไหมอ่า ....
ง๊ง งง ก่งก๊งอยู่นาน
อาจารย์ท่านเลยขยายความให้ฟังว่า ....
สมัยอาจารย์หนุ่ม ๆ นั้น สาวๆ ที่นุ่งกางเกงขาสั้น
ทั้งสั้นมากสั้นน้อย 100 ทั้ง 100 มีอาชีพพิเศษ คือ
นั่งสวยๆ ในตู้กระจก
แต่ปี 2552 สาวน้อย และ สาวแก่ (อย่างเรานี่ล่ะ)
ต่างก็สวมใส่ กางเกงขาสั้น ถึง ขาโคตรสั้น
เดินขวักไขว่ทั่วเมือง
เออออออ ... แกแถมอีกด้วยว่า ตอนนี้ตู้แตก ลามปามมาถึงมหาวิทยาลัย อย่างที่รามคำแหงนี่ มี อีสาวนั่งตู้ เดินเฉิดฉายบานตะไท
โอยยยยยยย .... แสบไปถึงทรวงไหมล่า
อาจารย์ช้านนนนนน
จะว่าไปก็จริงของแกนะ ...
คือ ในฐานะสาว in trend แฟชั่นตัวยงอย่างอิชั้น (ซึ่งเคยพลาดพลั้งนุ่งขาสั้นเข้า Class คราวหน้าไม่ทำแล้วค่า....) ยังรู้สึกตะขิดตะขวงใจ เวลาเจอใครใส่ขาสั้นมากๆๆๆ
มันเห็นแล้วเกิดความรู้สึกหลายอย่าง
อย่างแรก ... แก้ผ้าเลยมั้ยน้อง เอาให้มันสะใจทั้งคนอยากดูและคนอยากโชว์ แฟร์ๆ กันไป
สอง ... เจ็บมั้ยอ่ะน้อง มันบาดนะนั่นน่ะ (ตามด้วยคำถามสั้นๆ ว่า มันจะเพิ่ม จาก 2 แก้ม เป็น 3 แก้มไหม) เจ็บแทนไง ลุกนั่งที
อูย ... อะโยะโย๋
สาม ... ออกจากบ้านมาไงนี่หนู รถเมล์จริงๆ อ่ะ อายไหมนั่น
พี่อายแทนอ่ะนะ มันเอ่อ..... บะลักกั๊ก อ่าค่ะนะ
สี่ ... คือ น้องคะ ที่บ้านมีกระจกไหมคะ น้องขาใหญ่ ขาดำ ขาสั้น หน้าแบน ดั้งแหมบ และน้องบางคน ยังคงเป็นกระเทยหัวโปก อีน้องก็บ่ยั่นอะฮั้นจะใส่ไม่สนใจสายตาทรมานของครายเลย โอ้วโนว
ที่บ่นๆ เนี่ยก็ไม่ใช่อารายมากมายหรอกเด้อค่า
อันที่จริงอิชั้นก็โปรดปรานเสื้อผ้าลุคแรงๆ นะค้า ....
แต่คือแค่รู้สึกว่า มันน่าจะถูกกาละเทศะ นิดนึง
ไม่ใช่นึกอยากจะใส่ก็ใส่ มันก็ไม่ควรนะ
เอ๊ .... ?? หรือเราจะแก่เกินไป .....
เอ๋า !! มันแตกยังไงล่ะคร้า.... แล้วทำไมมัถึงแตก แล้ว ตู้แตก นี่มันเหมือน กรุแตกไหมอ่า ....
ง๊ง งง ก่งก๊งอยู่นาน
อาจารย์ท่านเลยขยายความให้ฟังว่า ....
สมัยอาจารย์หนุ่ม ๆ นั้น สาวๆ ที่นุ่งกางเกงขาสั้น
ทั้งสั้นมากสั้นน้อย 100 ทั้ง 100 มีอาชีพพิเศษ คือ
นั่งสวยๆ ในตู้กระจก
แต่ปี 2552 สาวน้อย และ สาวแก่ (อย่างเรานี่ล่ะ)
ต่างก็สวมใส่ กางเกงขาสั้น ถึง ขาโคตรสั้น
เดินขวักไขว่ทั่วเมือง
เออออออ ... แกแถมอีกด้วยว่า ตอนนี้ตู้แตก ลามปามมาถึงมหาวิทยาลัย อย่างที่รามคำแหงนี่ มี อีสาวนั่งตู้ เดินเฉิดฉายบานตะไท
โอยยยยยยย .... แสบไปถึงทรวงไหมล่า
อาจารย์ช้านนนนนน
จะว่าไปก็จริงของแกนะ ...
คือ ในฐานะสาว in trend แฟชั่นตัวยงอย่างอิชั้น (ซึ่งเคยพลาดพลั้งนุ่งขาสั้นเข้า Class คราวหน้าไม่ทำแล้วค่า....) ยังรู้สึกตะขิดตะขวงใจ เวลาเจอใครใส่ขาสั้นมากๆๆๆ
มันเห็นแล้วเกิดความรู้สึกหลายอย่าง
อย่างแรก ... แก้ผ้าเลยมั้ยน้อง เอาให้มันสะใจทั้งคนอยากดูและคนอยากโชว์ แฟร์ๆ กันไปสอง ... เจ็บมั้ยอ่ะน้อง มันบาดนะนั่นน่ะ (ตามด้วยคำถามสั้นๆ ว่า มันจะเพิ่ม จาก 2 แก้ม เป็น 3 แก้มไหม) เจ็บแทนไง ลุกนั่งที
อูย ... อะโยะโย๋
สาม ... ออกจากบ้านมาไงนี่หนู รถเมล์จริงๆ อ่ะ อายไหมนั่น
พี่อายแทนอ่ะนะ มันเอ่อ..... บะลักกั๊ก อ่าค่ะนะ
สี่ ... คือ น้องคะ ที่บ้านมีกระจกไหมคะ น้องขาใหญ่ ขาดำ ขาสั้น หน้าแบน ดั้งแหมบ และน้องบางคน ยังคงเป็นกระเทยหัวโปก อีน้องก็บ่ยั่นอะฮั้นจะใส่ไม่สนใจสายตาทรมานของครายเลย โอ้วโนว
ที่บ่นๆ เนี่ยก็ไม่ใช่อารายมากมายหรอกเด้อค่า
อันที่จริงอิชั้นก็โปรดปรานเสื้อผ้าลุคแรงๆ นะค้า ....
แต่คือแค่รู้สึกว่า มันน่าจะถูกกาละเทศะ นิดนึง
ไม่ใช่นึกอยากจะใส่ก็ใส่ มันก็ไม่ควรนะ
เอ๊ .... ?? หรือเราจะแก่เกินไป .....
1.3.52
ขอให้เจริญ เจริญ นะ พ่อคุณ แม่คุณ
วันนี้ได้ดูรายการ "เก่งยกห้อง" ช่อง 9
ประทับใจสุดๆ ไปเลย น้องๆ ทุกคนน่ารักและมีน้ำใจ อยากให้สังคมเป็นอย่างนี้จัง
อายุแค่นี้ คิดได้ว่าต้องรักเพื่อนเป็นห่วงเพื่อน คิดถึงใจเพื่อน และ รู้จักเสียสละเพื่อส่วนรวม
----
ภารกิจสุดท้ายที่ได้รับ คือ เพื่อนหนึ่งคน ต้องลากรถ (ขนาดใหญ่มากกกกกก) พาเพื่อน 19 คน
เคลื่อนไปข้างหน้า พระเจ้าช่วย !! รถลากคันนั้นมันไม่มีล้อ โอ้ว.. แม้เจ้า
-----
สิ่งที่น้องตัวน้อยต้องทำ คือ หาทาง เทคนิค กลยุทธ์ หรืออะไรก็แล้วแต่ที่เด็กอายุแค่นี้
พอจะคิดออก โดยได้รับอุปกรณ์ช่วย 2-3 อย่าง คือ ถุงมือ สนับเข่า ไม้พลอง ลูกเทนนิส และลูกกอล์ฟ กับ ภารกิจสุดโหด 1 ลาก 19
----
แล้วสถานการณ์ก็สร้าง hero และสร้างความประทับใจสุดๆ ให้กับเรา
น้องบอส นักเรียนชายตัวโตที่สุดในห้องเสียสละ เป็นคนรับภาระลากเพื่อนๆ เองเลย
แมนมากๆๆๆๆ
----
แต่ที่ประทับใจ คือ เมื่อทำภารกิจเพื่อนๆ ทุกคนจะรู้ว่าบอสเหนื่อยมาก 19 คนจะเข้ามารุมดูแลน้องบอสทันทีที่ ได้พัก บ้างหายาดม หาน้ำ เอาพัดมาพัดให้ ถึงขนาดนวดให้ก็มี
เห็นแล้ว ซึ้งใจ .........
----
มีน้องคนหนึ่ง ชื่อน้องกู๋ น่ารักมาก เค้าพูดถึงบอสด้วยน้ำตานองหน้า ว่าเป็นห่วง น้องบอส เพื่อนกลัวเพื่อนเหนื่อย โอย .... น้องจ๋า พวกหนูจะต้องเป็นเด็กดีในอนาคต
หนูๆ ทำให้พี่รู้ว่า ความสวยงาม แห่งมิตรภาพยังคงมีอยู่จริง ....
----
ผ้าขาวของน้องๆ ทำให้ผ้าดำๆ สกปรกๆ อย่างพี่ ดูสะอาดตาขึ้นทันที
----
น้องๆ ทำบุญกับคนแก่ โดยไม่รู้ตัว
ขอให้เจริญ เจริญ นะ พ่อคุณ แม่คุณ
25.2.52
'คุกกี้งา' สอนให้รู้ว่า ... แม่งเอ๊ย !! ร้อยพ่อพันแม่ มันจะเห็นเหมือนกันได้ไง
ประเด็นมันเกิดขึ้น เพราะต้องเผชิญ 2 เหตุการณ์พร้อม ๆ กัน
เรื่องแรกคือ จู่ๆ นึกอยากจะทำคุกกี้งา ด้วยเหตุผลว่า เนยมันจะหมดอายุ (เสียดาย 72 บาท จะเสียเปล่าไป...)
ผลก็คือได้คุกกี้งาแสนอร่อย (หรือเปล่า?) มา 2 กระปุกหญ่ายๆ
ผลก็คือได้คุกกี้งาแสนอร่อย (หรือเปล่า?) มา 2 กระปุกหญ่ายๆ
แต่ขณะนี้อยู่ใน diet program คอร์สเกือบเคร่งครัด จึงไม่สามารถกระเดือกข้าวแป้งน้ำตาลลงไปได้ (คือมัน จะเพิ่มความฉุเกินพิกัดได้ง่ายๆ )
ดังนั้นจึงเป็นภาระของคนรอบข้าง ต้องชิม และชิม
ผลคือ อร่อยบ้างไม่อร่อยบ้าง แล้วแต่ต่อมรับรสแต่ละท่าน ...
ส่วนคนทำ ถึงตอนนี้ก็ยังไม่รู้ว่คุกกี้งา กระปุกนี้ มันมีรสชาติยังไง
*********
เหตุการณ์ชวนปวดหัวเรื่องต่อมา คือความไม่เข้าใจกันระหว่างผู้ใหญ่และเด็ก
อันที่จริงเรื่องนี้ประเด็นมันไม่ได้อยู่ที่ว่า ใครถูกหรือผิด !!
แต่ประเด็น คือ มันไม่มีใครยอมใคร
เออหนอ ... คนเรา จะเอาอะไรกันนักหนา
ลองถอยคนละก้าว มองดีอย่างมีสติดีไหม?? บางทีอะไรๆ มันจะง่ายขึ้น
ต่างคนต่างอยากให้ตัวเองเป็นฝ่ายถูก หาเหตุผลมาหักล้าง ไม่จบสิ้น
ทั้งที่เรื่องมัน โคตรเล็กหน้อย เท่าฝอยขัดหม้อ แต่รบกันซะอย่างกับสงครามอิรัก กูจะบ้าตาย...
เออ ... แล้วเรื่องนี้มันไม่เกี่ยวกับตูซักหน่อย จะเครียดไปกับเค้าทำไมเนี่ย
เฮ้ย !! คุกกี้งา สอนให้เรารู้ว่า
ใครจะมองยังไงช่างแม่งมันซะบ้าง ร้อยพ่อพันแม่ มันก็ต้องต่างมุมมอง เป็นของธรรมดา
แค่ไม่ต้องไปใส่ใจมัน แบบที่ไม่ชิมคุกกี้งาฝีมือตัวเอง เท่านั้นก็พอ
23.2.52
My CrOCHet BaG -- HoW U THiNk aBoUT iT???
I try to made pretty crochet bag and .....
This my successful
First ... for me
Big Green Bag
Second ... for my friend It's her birthday
Last ... For my Party Time
-------------------------------------------------------------------------------------------------
สมัครสมาชิก:
บทความ (Atom)