
29.3.52
เมื่อคนที่รัก ทำร้ายเรา ปางตาย -- เจ็บทั้งตัวและหัวใจ

23.3.52
21.3.52
18.3.52
14.3.52
ขอให้พรุ่งนี้ 'ชีวิต' จงถึง 'จุดเปลี่ยน'
แต่ก็บอกตัวเองเสอมา ว่าทุกข์ท้อ ไม่ใช่เรื่องผิดกฏ
บางครั้งก็แค่ปล่อยให้ชีวิตไปตกหลุมอากาศ ประสบอุบัติเหตุ
หรือต้องเจอลูกระนาดเพื่อแตะเบรคบ้าง ชีวิตก็มีรสชาติดี
ชีวิตของคน ก็เหมือน ‘ตุ๊กตาล้มลุก’
เพียงแต่ลืมนึกไปว่า ตุ๊กตาล้มลุก ก็มีจังหวะที่ล้มแล้วลุกไม่ได้
เช่น จุดศูนย์ถ่วงอาจเสียสมดุล ตัวตุ๊กตาอาจมีรอยรั่วทำให้ผิดรูปร่าง
แต่ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดๆ ก็แล้วแต่ ...
ตุ๊กตาล้มลุก มันก็ลุกไม่ขึ้นอยู่ดี
สมมติว่าเราหกล้ม ต่อหน้าคนมากมาย??
แต่ละคน คงต่างก็มีวิธีรับมือกับความผิดพลาดต่างๆ กันไป
b. ค่อยๆ ลุกขึ้นอย่างระมัดระวัง (ก็มันอายนะ)
c. โวยวายโทษขี้ฝุ่นที่ทำให้สะดุดล้ม (โลกผิดชั้นไม่ผิด)
d. นั่งนิ่งๆ ก้มหน้ามองดิน (เจ็บนะ อย่าทักเดี๋ยวร้องไห้)
e. นอนนาบลำตัวไปกับพื้น แล้วคิดว่า มันเกิดอะไรขึ้น (ใจเย็นๆ แล้วมันจะดีขึ้นเอง)
แต่วันนี้ ฉันไม่แน่ใจ ว่าจะผ่านมันได้ โดยไม่เหลือแผลเป็น ให้หวนคิดและทบทวน
คนบางคนขาดบางอย่าง และบางอย่างนั้น มันเป็นส่วนสำคัญในการขับเคลื่อนให้ทุกอย่างสามารถเดินไปข้างหน้าได้ ….
และหากคนบนฟ้า ยังอยากให้ฉันก้าวต่อไป
13.3.52
Heavy Sandstorm in Riyadh
9.3.52
ตู้แตก !!!
เอ๋า !! มันแตกยังไงล่ะคร้า.... แล้วทำไมมัถึงแตก แล้ว ตู้แตก นี่มันเหมือน กรุแตกไหมอ่า ....
ง๊ง งง ก่งก๊งอยู่นาน
อาจารย์ท่านเลยขยายความให้ฟังว่า ....

สมัยอาจารย์หนุ่ม ๆ นั้น สาวๆ ที่นุ่งกางเกงขาสั้น
ทั้งสั้นมากสั้นน้อย 100 ทั้ง 100 มีอาชีพพิเศษ คือ
นั่งสวยๆ ในตู้กระจก
แต่ปี 2552 สาวน้อย และ สาวแก่ (อย่างเรานี่ล่ะ)
ต่างก็สวมใส่ กางเกงขาสั้น ถึง ขาโคตรสั้น
เดินขวักไขว่ทั่วเมือง
เออออออ ... แกแถมอีกด้วยว่า ตอนนี้ตู้แตก ลามปามมาถึงมหาวิทยาลัย อย่างที่รามคำแหงนี่ มี อีสาวนั่งตู้ เดินเฉิดฉายบานตะไท
โอยยยยยยย .... แสบไปถึงทรวงไหมล่า
อาจารย์ช้านนนนนน
จะว่าไปก็จริงของแกนะ ...
คือ ในฐานะสาว in trend แฟชั่นตัวยงอย่างอิชั้น (ซึ่งเคยพลาดพลั้งนุ่งขาสั้นเข้า Class คราวหน้าไม่ทำแล้วค่า....) ยังรู้สึกตะขิดตะขวงใจ เวลาเจอใครใส่ขาสั้นมากๆๆๆ
มันเห็นแล้วเกิดความรู้สึกหลายอย่าง
อย่างแรก ... แก้ผ้าเลยมั้ยน้อง เอาให้มันสะใจทั้งคนอยากดูและคนอยากโชว์ แฟร์ๆ กันไปสอง ... เจ็บมั้ยอ่ะน้อง มันบาดนะนั่นน่ะ (ตามด้วยคำถามสั้นๆ ว่า มันจะเพิ่ม จาก 2 แก้ม เป็น 3 แก้มไหม) เจ็บแทนไง ลุกนั่งที
อูย ... อะโยะโย๋
สาม ... ออกจากบ้านมาไงนี่หนู รถเมล์จริงๆ อ่ะ อายไหมนั่น
พี่อายแทนอ่ะนะ มันเอ่อ..... บะลักกั๊ก อ่าค่ะนะ
สี่ ... คือ น้องคะ ที่บ้านมีกระจกไหมคะ น้องขาใหญ่ ขาดำ ขาสั้น หน้าแบน ดั้งแหมบ และน้องบางคน ยังคงเป็นกระเทยหัวโปก อีน้องก็บ่ยั่นอะฮั้นจะใส่ไม่สนใจสายตาทรมานของครายเลย โอ้วโนว
ที่บ่นๆ เนี่ยก็ไม่ใช่อารายมากมายหรอกเด้อค่า
อันที่จริงอิชั้นก็โปรดปรานเสื้อผ้าลุคแรงๆ นะค้า ....
แต่คือแค่รู้สึกว่า มันน่าจะถูกกาละเทศะ นิดนึง
ไม่ใช่นึกอยากจะใส่ก็ใส่ มันก็ไม่ควรนะ
เอ๊ .... ?? หรือเราจะแก่เกินไป .....
5.3.52
1.3.52
ขอให้เจริญ เจริญ นะ พ่อคุณ แม่คุณ
26.2.52
25.2.52
'คุกกี้งา' สอนให้รู้ว่า ... แม่งเอ๊ย !! ร้อยพ่อพันแม่ มันจะเห็นเหมือนกันได้ไง

ผลก็คือได้คุกกี้งาแสนอร่อย (หรือเปล่า?) มา 2 กระปุกหญ่ายๆ
แต่ขณะนี้อยู่ใน diet program คอร์สเกือบเคร่งครัด จึงไม่สามารถกระเดือกข้าวแป้งน้ำตาลลงไปได้ (คือมัน จะเพิ่มความฉุเกินพิกัดได้ง่ายๆ )
ดังนั้นจึงเป็นภาระของคนรอบข้าง ต้องชิม และชิม
ผลคือ อร่อยบ้างไม่อร่อยบ้าง แล้วแต่ต่อมรับรสแต่ละท่าน ...
ส่วนคนทำ ถึงตอนนี้ก็ยังไม่รู้ว่คุกกี้งา กระปุกนี้ มันมีรสชาติยังไง
*********
เหตุการณ์ชวนปวดหัวเรื่องต่อมา คือความไม่เข้าใจกันระหว่างผู้ใหญ่และเด็ก
อันที่จริงเรื่องนี้ประเด็นมันไม่ได้อยู่ที่ว่า ใครถูกหรือผิด !!
แต่ประเด็น คือ มันไม่มีใครยอมใคร
เออหนอ ... คนเรา จะเอาอะไรกันนักหนา
ลองถอยคนละก้าว มองดีอย่างมีสติดีไหม?? บางทีอะไรๆ มันจะง่ายขึ้น
ต่างคนต่างอยากให้ตัวเองเป็นฝ่ายถูก หาเหตุผลมาหักล้าง ไม่จบสิ้น
ทั้งที่เรื่องมัน โคตรเล็กหน้อย เท่าฝอยขัดหม้อ แต่รบกันซะอย่างกับสงครามอิรัก กูจะบ้าตาย...
เออ ... แล้วเรื่องนี้มันไม่เกี่ยวกับตูซักหน่อย จะเครียดไปกับเค้าทำไมเนี่ย
เฮ้ย !! คุกกี้งา สอนให้เรารู้ว่า
ใครจะมองยังไงช่างแม่งมันซะบ้าง ร้อยพ่อพันแม่ มันก็ต้องต่างมุมมอง เป็นของธรรมดา
แค่ไม่ต้องไปใส่ใจมัน แบบที่ไม่ชิมคุกกี้งาฝีมือตัวเอง เท่านั้นก็พอ
23.2.52
My CrOCHet BaG -- HoW U THiNk aBoUT iT???



-------------------------------------------------------------------------------------------------


























